Annika, Dag 3 – 14 september 2016

Deze dag begon heel goed. Annika was gisteren heel vaak voorbereid dat ze pas bij ons mocht komen wanneer het buiten licht was. Vanmorgen rond 6.00 uur hoorden we gestommel en toen Marco ging kijken, was ze uit bed gekropen en keek achter de gordijnen of het al licht begon te worden. En ja het ochtendgloren was er; ze mocht bij ons komen! Hier in de tropen is het snel licht en ’s avonds ook snel donker.

zussen
Alle zussen mogen mee vandaag

Hindernis
Vandaag ook een heel bijzondere dag! Allereerst hebben Marco en Inge van 11.00 tot 12.00 uur een workshop gehad van fysiotherapeute Bibi. ‘hoe neem ik waar, prikkelverwerking in de praktijk’. We konden ter plekke ervaren dat kinderen en volwassenen met een beperking prikkels op verschillende manieren kunnen ervaren. Veel intenser dat wij normaal gesproken doen. Dit door middel van voelen, bewegen en ervaren. Eén van de oefeningen was bijvoorbeeld het lopen van een parcours. Maar dan mocht je niet op de grond kijken, maar moest je een spiegel boven je vasthouden en hierin kijken om de weg van het parcours te bepalen. Dit was heel lastig, de laatste hindernis was het springen op een trampoline en dat is echt moeilijk op deze manier!! Zo kunnen dus hindernissen die voor ons heel normaal en makkelijk lijken, veel moeilijker zijn wanneer de prikkels anders worden ervaren.

Toen moesten we een uurtje wachten en om 13.00 uur begon de therapie. Gelukkig is er in het naastgelegen Sea aquarium genoeg te zien en te beleven; hierover meer in een andere blog.

Apotheker
Heike de logopediste heeft gisteren bevestigd richting Lisa dat er in eerste instantie voornamelijk ingezet moet worden op waarneming, dus de sensorische integratie. Annika heeft dyspraxie en Lisa vergeleek dit met een apotheker die van alles in verschillende lades heeft zitten. Echter het is voor een kind met dyspraxie heel moeilijk om de juiste lade te vinden. De verbinding hiernaartoe loopt niet goed. Waarneming helpt om betere verbindingen te maken.

Ze hebben weer een parcours afgelegd met verschillende tegels om te voelen. Annika had een zwaartevestje aan om haar lichaam goed te voelen. Ze moest over een zitkussen tijgeren op haar buik; dit bleek lastig voor haar. Verder hadden ze weer een bad, dit keer niet met rijst maar met piepschuim. Hier hadden ze weer zes kaartjes verstopt. Muis, laars en pop sprak ze redelijk goed uit. Olifant, auto en boek waren moeilijker. Ze was vandaag behoorlijk afgeleid en wilde haar eigen plan trekken. Lisa vond dit wel goed om te zien, want dan kunnen ze hier ook op inspelen.

Dokdag
Annika had door dat vandaag anders was dan de vorige dagen; want vandaag mochten Charlotte, Emily en Rosalyn mee op het dok!

De zussen mogen ook Chabelita aaien
De zussen mogen ook Chabelita aaien

Dat was natuurlijk prachtig. Ze mochten op het dok van heel dichtbij zien hoe de therapie in z’n werk gaat en hoe Annika zwemt met Chabelita. Ook mochten ze Chabelita zelf aaien. Annika was daarentegen zelf behoorlijk afgeleid en zeer bewust van de aanwezigheid van haar zussen en zusje.

Ontspannen
Wat wel opviel; Annika was zelf veel meer ontspannen in het water en genoot volop van de aanraking van Chabelita. Ze maakte nog minder geluiden en lawaai dan gisteren en dat was heel mooi om te zien. Ze mocht weer een kaartje kiezen uit drie keuzes die haar zussen hadden gepakt. Ook gaf ze zichzelf over en liet zich naast Lisa en Chabelita drijven met haar

ontspannen
Volledig ontspannen

hoofd in het water. Dit was heel mooi om te zien. Ik moest denken aan het babyzwemmen van 9 jaar geleden. Dit was toen één van de oefeningen om Annika volledig te laten ontspannen; alleen haar hoofd vasthouden en haar zo laten drijven op het water.

Tijdens het ‘werken’ op het dok zijn ze vooral bezig geweest met de sensorische integratie en het ervaren van druk op de handen, armen, benen en voeten. Annika vindt dit heel prettig. De zussen mochten toen even op het andere dok met de dolfijntrainer en Chabelita.

voelen
Kijken en voelen

Toen de doktijd was afgelopen weer zwemmen met Chabelita. Toen de sessie was afgelopen, heeft Annika zelf haar wetsuit (bijna helemaal) uitgetrokken. Ook een tip van Lisa is om goed de tijd te nemen bij het aan- en uitkleden en dit niet te snel over te nemen. Onszelf kennende zal dat ’s morgens in alle hectiek minder makkelijk zijn dan ’s avonds, maar dan is ’s avonds toch al een goede start!

Tijdens de nabespreking zijn de diverse activiteiten aan de orde gekomen.

Lisa gaf trouwens inderdaad aan dat het zesde kaartje gisteren ‘poes’ was, dus dat klopte  🙂

lisa
Nagesprek met Lisa

Charlotte en Emily waren hier ook gedeeltelijk bij aanwezig en hadden ook nog wat vragen aan Lisa. Bijvoorbeeld hoe Annika op de juiste manier gestimuleerd kan worden om te helpen opruimen. Lisa gaf als tip om het steeds meer spelenderwijs te doen; klaar voor de start, af! We gaven aan dat het lastig is voor Rosalyn om te begrijpen dat Annika meer geholpen wordt, terwijl zij zelf jonger is. Emily gaf aan dat het haar opvalt dat wanneer Annika iets goed heeft gedaan; hier veel meer aandacht voor is dan wanneer Rosalyn dezelfde activiteit goed heeft uitgevoerd. Dit klopt inderdaad en voor Rosalyn is dat soms ook best lastig. We proberen hier wel zo goed mogelijk op in te spelen maar dat lukt dus niet altijd. Blijkt maar weer dat het spreekwoord waar is; kinderen en dronken mensen spreken de waarheid. Al is Emily dan niet echt een kind meer ;).

In de tussentijd dat wij het nagesprek met Lisa hadden, speelt Heye nog even met haar. Ze ruimen dan samen op als activiteit en dan gaan ze nog even spelen. Bewust niet met het therapiespeelgoed, maar met andere dingen om hier wel goed onderscheid in te maken.

Om 15.30 uur mochten wij zelf ervaren hoe het is om met dolfijnen te zwemmen. Dit was een hele bijzondere ervaring die we nooit meer zullen vergeten. Wat een machtige zeedieren! En wat zijn ze slim!! Dat weten we natuurlijk al maar om het ook zelf te ervaren was wel een hele belevenis. Een dolfijn voelt glad en zacht aan. Emily vergeleek het met het zachte witte van een gekookt eitje  🙂

Er zijn heel wat foto’s gemaakt en ook filmpjes die we de rest van ons leven zullen koesteren.

zwaaien
Even zwaaien

Het was een enerverende, vermoeiende en nooit meer te vergeten dag. Een dag met een gouden randje!

Op naar dag 4! Hartelijke groeten van Marco, Inge, Charlotte, Emily, Annika en Rosalyn

3 gedachten over “Annika, Dag 3 – 14 september 2016”

  1. Gaaf om te lezen wat jullie allemaal meemaken! Wat goed om te lezen dat Annika zelfs al wat woordjes zegt. Maar ook fijn om te zien dat jullie zo genieten. Ik kijk nu al uit naar de volgende blog!

    Eefje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *