Annika, Dag 8 – 21 september 2016

Eigenlijk wil ik (Inge) de tijd wel even stilzetten.. Nog maar 2 therapiedagen te gaan en zaterdag vertrekken we alweer.. Nu wel even volop in het hier en nu; ervaren, voelen en er zijn. Niet alleen Annika, maar wij allemaal!

Aan de andere kant missen de meiden hun vriendinnen en zelfs school, omdat de meeste vriendinnen daar te vinden zijn, en da’s natuurlijk ook best fijn 😆 .

Buik aaien van Chabelita
Buik aaien van Chabelita

Dag 8. Vandaag weer veel gebeurd!

Een paar dagen geleden kwamen we Ingrid tegen op een strandje. Zij vroeg zich af of het Emily (en Annika) was die naast haar zaten; ze kende Emily van ‘het gebaar van de dag’. Natuurlijk altijd leuk om herkend te worden en een leuk gesprek gehad. Ze vond het heel interessant om te horen over de therapie die Annika volgde, dit omdat ze zelf kinderen met een beperking begeleidt. Vandaag heeft ze (met haar vriendin) even meegekeken bij de therapie en informatie opgevraagd hierover.

Bij de ingang van het Sea aquarium
Bij de ingang van het Sea aquarium

Annika had er vandaag wel weer zin in. We werden weer vrolijk begroet bij de ingang van het Sea Aquarium. Even op de foto met de aardige man die altijd high fives doet met ons (allemaal 🙂  ).

Lisa vertelde echter in het nagesprek dat ze in een ‘boevenbui’ zat. Eigenlijk vinden we dat niet zo erg, ze doet hier (gelukkig!) heel goed haar best, maar thuis laat ze nogal vaak toch ander gedrag zien. Dat heeft ze vandaag volop laten zien en alle tips hierop zijn bij ons van harte welkom!

Ze begonnen met het plan en de lichaamsbegroeting. Annika reageerde hier heel goed op. Vandaag niet het zwaartevestje gebruikt, maar om de beurt lichaamsdelen (begrensd; dus deel van de arm en deel van het been) ingesmeerd met niveacrème. Heye deed dit samen met Annika. Annika moest duidelijk aangeven of ze haar arm of haar been wilde. Als je wilde dat iemand stopte, dan stopteken geven en ‘stop’ zeggen. Dit ging heel goed en Annika gaf duidelijk aan wat ze wilde. Verschillende aspecten worden hierbij geoefend; spraak, diepe druk, beurtgedrag, begrenzen. Ook leuk om thuis mee bezig te gaan.

Toen Annika haar swimsuit aan moest doen, begon ze te geinen. Niet een beetje; maar heel erg. Ze bleef niet op de mat staan, ging liggen, slapen, probeerde lachen uit te lokken door gekke bekken te trekken etc. Met stalen gezicht bleven Heye en Lisa haar negeren.

Spetteren met Chabelita
Spetteren met Chabelita

Heye ging vervolgens even aan Marco en Inge en de dolfijntrainer vertellen dat ze wat later zouden komen. Hierna ging het iets beter (nog lang niet soepel), maar het is uiteindelijk wel gelukt om haar zelf het pak aan te laten trekken. Toen ze rustig was, liepen ze naar Chabelita toe. Normaal gesproken wil Annika zelf graag de hand van haar begeleider vasthouden; maar omdat ze in zo’n bui was, heeft Lisa drie keer duidelijk benoemd, dat zìj Annika’s hand vast zou houden. Na drie keer duidelijk vertellen accepteerde ze het. Dit is een tip voor ons; duidelijk benoemen wanneer je haar hand vasthoudt (bijvoorbeeld bij een drukke straat).

Tijdens het zwemmen was Annika behoorlijk afgeleid. Dit had ermee te maken dat naast haar een ander meisje meezwom. Zij had vandaag extra therapie omdat ze gisteren ziek was. Af en toe moest ze even huilen. Annika reageerde daar heel sterk op. Thuis begint ze bijna altijd mee te huilen wanneer Rosalyn huilt. Lisa gaf als tip om wanneer dit gebeurt; goed te benoemen dat (bijvoorbeeld) Rosalyn pijn heeft wanneer ze is gevallen en niet Annika. Soms is het moeilijk te scheiden voor een kind of ze zelf pijn hebben of een ander.

Op het dok
Op het dok

Op het dok hebben ze kort gewerkt, voornamelijk in het mondgebied. Het douchen ging heel goed. Wat opviel vandaag was dat Annika heel vaak haar vingers achterin haar keel stopt. Dit doet ze de laatste tijd vaker (de ene dag niet en de andere dag heel vaak). Het kan te maken hebben met (vergrote) amandelen of het is een manier om een prikkel te voelen; daar zijn we nog niet achter. Wel opmerkelijk dat ze het vandaag vaak deed; terwijl ze meer onrust ervoer.

Wat Annika ook heel duidelijk doet is ‘helpen’ zeggen wanneer ze graag wil dat iemand haar helpt.

Na afloop van de therapie hebben we een consult met Heike, logopediste gehad. Diverse zaken besproken. Lisa heeft al eerder aangegeven dat we moeten proberen om wat minder gebaren te gebruiken en meer spraak uit te lokken. Heike bevestigde dit. Ze vertelde dat dit een goede tijd is om dit nu te gaan proberen. Annika probeert nu steeds meer klanken te maken en moet hierin uitgedaagd worden. Het is absoluut niet zo dat de gebaren haar spraak hebben vertraagd maar we zijn nu in een nieuwe fase beland. We zijn hier de afgelopen dagen ook al steeds meer mee bezig. Toch blijft dat nog wel lastig omdat een woord er vaak nog niet vloeiend uitkomt en een gebaar zo is gemaakt.

Wat Heike wel vertelde is dat ze ook bij volwassen mensen nog spraakontwikkeling ziet. Gezien het feit dat Annika al zoveel klanken en klankgebaren kan maken ziet ze zeker perspectief. Daar schoot Inge even vol van. We willen dit zo graag en het is zo fijn te horen! (Overigens is het ook de rotsvaste overtuiging van Marco dat de spraak er vroeg of laat uitkomt!).

Verder gaf ze nog een aantal adviezen mee; die ook weer naar voren zullen komen in het rapport dat we vrijdag meekrijgen naar huis met tips en aanbevelingen!

Patatje halen bij Lekkerding
Patatje halen bij Lekkerding

Op weg naar het vakantiehuisje nog een patatje gehaald bij ‘Lekkerding’; en dat smaakte goed!

Hartelijke groeten,

Marco, Inge, Charlotte, Emily Annika en Rosalyn

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *