Nick, dag 7 – 9 augustus 2016

Vanochtend onderweg, was Nick is een bovenste beste bui. Een heel image1verschil met gisteren. Wel opgelet met het tasje. Hij zwaaide er wel mee, maar hij kwam heelhuids en droog aan op de plek waar we altijd wachten op Gerwin. Terwijl we aan het wachten waren, kwam er een meisje bijstaan, wat Nick niet fijn vond en hij zei dan ook weg! Weg! Toen dat niet gebeurde, begon hij te piepen en alles werd hem te veel totdat zelfs de wind hem zwaar irriteerde.
Deze situatie ook met Gerwin besproken en hij gaf het advies het niet over de wind te hebben en dat uit te leggen, maar te beginnen met: “Ik begrijp het. Je bedoelt dit (wat er aan de hand is). We weten dat en nu gaan we dat en dat doen”.

Bij het werken binnen stonden er nu verschillende stoelen en andere voorwerpen in de ruimte. En Nick kreeg opdrachtjes van: “pak de blauwe bal, leg die onder de witte stoel en ga op je rechterbeen staan”. De volgorde klopte niet helemaal, maar Nick deed wel alle opdrachtjes. Hij controleerde ook bij Gerwin of het goed was. Daarna mocht Nick, Gerwin of Heye opdrachtjes geven. Dit zonder wijzen en alleen met woorden. Was nog wel lastig. Want het zit op zich wel in zijn hoofd, maar om dat alles in woorden te vertalen is toch een tweede. En dat is toch nodig, want men kan nog steeds niet gedachten lezen en de woorden zijn nodig om de omgeving te laten begrijpen wat Nick wil. Ook voor ons geldt: minder proberen zijn gedachten te lezen en Nick het meer te laten vertellen in goede zinnen. Deze wijze is ook leuk om thuis te doen.

Ook de complete lichaamsbegroeting werd weer gedaan met als einde: en dit alles is Nick. Nee, zei Nick, ik heb ook nog billen! Met alles, moet ook echt Alles benoemd worden. De slimmerik.
Toen naar het dok. In het water had Nick de kaartjes om keuzes te maken niet (meer) nodig. Hij had al zelf een eigen programma in zijn hoofd en die vertelde hij dan ook zelf aan Babette, de dolfijntrainster. Dat Kanoa moest springen, kusje geven, bubbels blazen, op de rug snel gaan, met het bodyboard. Hij wist het allemaal goed te vragen en het gebeurde dan ook.
image2
Nu was het al een paar dagen gebeurd dat wanneer de sessie klaar was en ze gezwaaid hadden naar de dolfijn, Nick nog vroeg om visjes te geven aan Kanoa en dat kon niet, want de sessie was afgelopen. Nick was te laat met vragen. Dus vandaag had Gerwin al tegen Nick gezegd: “Weet je nog?”. En al snel in het water vroeg Nick aan Babette of hij een visje mocht geven. En dat deed Nick super. Later tegen het einde, was Nick op tijd om het nogmaals te vragen.

Op het dok weer mondmotoriek oefeningen gedaan. Met de tong naar links, rechts en naar beneden. Deze bewegingen kan Nick op zich goed, maar om dit echt gericht te doen, kost hem moeite. Dus hiermee geoefend. Bij tong omhoog, is de beweging op zich al moeilijk, dus daarom deze vandaag even weggelaten.
Nick reageert steeds beter op het tikken van het stokje en het rietje op zijn lippen. Hij vind het niet fijn, maar accepteert goed dat het wel moet gebeuren.
image3
Aan het eind van de sessie is het altijd de zwembanden en de zwemflippers afspoelen. Dit gebeurt in een bak met water. Nick en water. Tsja, de verleiding om er dan zelf ook in te gaan staan is best groot. En ze zien het poppelen van Nick om erin te gaan.
Maar elke dag gaat het beter om dat niet te doen.
Daarna is het douchen, afdrogen en aankleden. Ook dit is een onderdeel van de therapie om kinderen of nog een stukje oefening mee te geven en voor hun zelfredzaamheid.

Weer een goede en leerzame dag.
Tijdens de therapieweken worden er ook diverse workshops voor de ouders gegeven. Morgen gaan we er een volgen.

Tot morgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *