Thomas, Dag 10 – 31 augustus 2018

Hahaha, vandaag heeft Thomas bijna een visje van Kanoa op gegeten. Thomas zei tijdens het zwemmen ¨die¨ en ¨eten¨ en dat werd beloond, Thomas mocht Kanoa een visje geven. Maar ja, Thomas had eigenlijk zelf ook wel trek dus hij probeerde snel een hap te nemen.

Vandaag besloten Stephanie en Ricarda om het helemaal anders te doen. Eerst werken, op een andere plek dan de kamer, en dan lang zwemmen met Kanoa zonder doktijd.

Thomas is heel flexibel en volgens de dames gegroeid in het wisselen van situatie, ze vonden hem heel flexibel. Even keek hij bedachtzaam toen hij hoorde dat het anders ging, maar hup, toen toch maar het zwaartevestje aan en richting de boot. Die ligt vlakbij, Thomas is er zelf naartoe gelopen en is ook de trap zelf afgelopen. In de boot heb je natuurlijk speciale ¨boot-geluiden¨ maar ook kun je er door de ramen vissen en de onderwaterwereld zien. Dat mocht Thomas eerst rustig even bekijken. Daarna moest hij de foto’s zoeken die ze in de boot verstopt hadden (geplakt tegen de ramen, dus extra moeilijk om geconcentreerd naar te kijken). Thomas heeft bij het zoeken van de eerste 2 foto’s hulp gehad maar de volgende 2 heeft hij zelf gezocht en gepakt en de 3e zelf gevonden en heel lang naar gekeken. Bij elke foto die hij vond mocht hij kiezen: wilde hij het spelletje met Kanoa straks doen dat op de foto stond ja of nee. En dan met de spraakcomputer antwoorden. Zo heeft Thomas zelf regie op de activiteiten die gaan komen.

Daarbij maakte Thomas wel een foutje want bij het over de stok springen zei hij eerst nee. Later heeft Stephanie in het water aan Thomas uitgelegd dat ze denkt dat hij een foutje maakte en dat hij daarom nog een keer antwoord mag geven. Dit keer koos hij wel heel duidelijk voor een grote Ja.

Stephanie maakte zelf echter ook een foutje. Kanoa heeft nog steeds pijn aan zijn neus en kan het ringenspel dus niet doen. Maar die foto had ze wel opgehangen. Ricarda dacht dus, ohoh, als dat maar geen ja wordt. Thomas drukte op de nee. Stephanie vroeg of hij dat deed omdat hij wist dat Kanoa dat spelletje nu niet kan doen. Thomas moest toen lachen. Betekent dat wat, of niet?

De watertijd was heerlijk om naar te kijken, maar ook met een dubbel gevoel, want morgen geen watertijd met Kanoa meer! Wij zijn ongelovelijk blij met de support van Stichting Syndroom van de Lach en alle sponsoren van deze stichting, zodat niet alleen Thomas maar ook alle andere kinderen hier zo een fijne tijd kunnen hebben en belangrijker nog, hier zoveel kunnen leren.

Maar goed, de therapie was nog niet ten einde, eerst nog even een plasje proberen te doen op de wc. En ja hoor het lukte! En toen Ricarda vroeg: ben je klaar? Toen zei Thomas ¨ja!¨. Eigenlijk hoopten we dat Thomas ja en nee zou gaan zeggen en wat doet hij, in de laatste minuut van de therapie zegt hij ja (en gisteren hoorde we het thuis ook al een keer!). Hopen dat dit zo blijft (nee hebben we niet meer gehoord, maar wel een klank die daar wat op lijkt).

Wat de therapie heeft opgeleverd? Vraag ons dat over een jaar nog eens. Maar nu al zichtbaar: nog meer oogcontact en meer gericht kijken (was ook een doel). 1x ja en 1x nee gezegd (hopelijk lukt dat in de thuissituatie ook), beter omgaan met overgangen. En heel belangrijk, supergoed gebruik van de spraakcomputer, heel veel gecommuniceerd op zijn manier, laten zien dat hij bepaalde taken beheerst waarvan we dat niet wisten (matchen van plaatjes bijvoorbeeld). En twee weken een hele blije Thomas, die hier vast weer vertrouwen uit heeft gehaald dat hij zoveel kan, en voor ons nieuwe energie om weer met doelen verder te gaan!

Dank aan alle trouwe blog-volgers.

Dit was het dan.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *