Vitoria, Dag 10 – 26 mei 2017

Het is zo moeilijk om deze dag te beschrijven. Zoals elke dag van de therapie, is het vandaag geweldig geweest. Maar heel bijzonder zoals de eerste dag. Vanaf de ochtend zaten we de minuten te tellen en het is zo moeilijk om te denken dat dit de laatste dag is.

Vanochtend zei ik tegen Vicky dat het de laatste keer was met Bonnie en Sami. Zij leek er niet echt van bewust te zijn. Toen het tijd werd voor de therapie liep Vicky vrolijk naar de CDTC. Samen met Babette en Theresa ging ze naar binnen. Na een half uur kwamen ze naar buiten en Vicky liep springend naar de locatie van de therapie.

Voordat zij het water in ging, vroeg zij om de duikbril. Ze heeft het eerste gedeelte vaak alles onder water bekeken. Toen het tijd werd om eruit te gaan, wou Vicky er voor het eerst niet uitkomen. Zij bleef tegenstribbelen, totdat het niet meer kon. Ik denk dat ze nu pas besefte dat het de laatste keer was en was bang om niet meer in het water te mogen. Arme Vicky!

Op de DOK werd Vicky weer gemasseerd en ze speelde met een bal. Terug in het water werd het tijd om afscheid te nemen. Sami en Bonnie waren vrolijk en hebben er een feest van gemaakt. Er werd veel gesprongen, gedanst, gespeeld met de bal en ring etc.. Het werd tijd om te gaan. Er werden veel kusjes gegeven en dit keer ging Vicky normaal uit het water. Wat een mooi moment.

Babette vond dat vandaag de beste dag was. Vicky was geconcentreerd en rustig. Zij heeft intens van elk moment genoten. De therapeute merkte veel veranderingen vanaf de eerste dag tot nu. Zij zei dat we thuis door moeten gaan met alle activiteiten en de tips moeten gebruiken zodat Vicky zich blijft ontwikkelen. We gaan terug naar huis met veel ervaring, informatie en tips en trucs. Bedankt alle therapeuten, stagiaires, dolfijnen, trainers, fotografen en het hele team van de CDTC voor de steun en ontvangst deze twee weken. We voelden ons thuis.

Afscheid nemen is altijd emotioneel en bij ons was dat niet anders.

Onderweg naar huis zei ik tegen Vicky dat we zaterdag het vliegtuig in gingen terug naar Nederland. Zij maakte het gebaar van ‘nee’ en dat zij hier wilde blijven. Dat is een goed teken. We hopen om over twee jaar weer terug te kunnen. We zullen veel werken om ons doel te kunnen bereiken.

Ik wil graag iedereen bedanken voor alle donaties, hulp en steun. Door jullie is onze droom werkelijkheid geworden. En ook al mijn vrienden en kennissen die me gestimuleerd hebben. Die samen met mij in de zon of in de regen bij alle acties en markten stonden. Heel erg bedankt!

Zonder jullie was deze droom niet zo snel werkelijkheid geworden.

Veel liefs

Vicky, Dina, Fred en Ricardo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *