Ik ben ook bijzonder….

In februari 2014 verscheen van de hand van Trudy van Harten het boek “Ik ben ook bijzonder”.

Tessa’s zus Femke is bijzonder: ze is gehandicapt. VZ Ik ben ook bijzonder
Het boek is geschreven vanuit het perspectief van Tessa, het
niet-gehandicapte kind. Het gaat onder andere over Tessa’s beleving van de beperking van haar zus (met alle nare en prettige 3gevoelens die daar bij horen), haar beleving van de fondsenwerving (ze gaat o.a. een sponsorloop organiseren) en van het verblijf op Curacao.

De samenhang tussen het boek en Stichting Syndroom van de Lach is duidelijk. Wij vinden het dan ook heel bijzonder dat schrijfster Trudy van Harten heeft aangeboden om 5% van de verkoop van elk boek te doneren aan Syndroom van de Lach !! Hiermee wordt Syndroom van de Lach exclusief verbonden aan dit bijzondere boek !

Je kan het boek bestellen bij de uitgeverij Free Musketeers, bol.com, of gewoon bij de Boekhandel. Het boek kost € 12,95. En 5% hiervan gaat dus naar Syndroom van de Lach.

Samenvatting:
Tessa’s zus Femke is bijzonder: ze is gehandicapt. Daardoor krijgt Tessa thuis minder aandacht dan Femke. Op school wordt  ze soms gepest met haar gehandicapte zus, tot ze een manier vindt om het pesten te stoppen.

Tessa zwemt graag en is dol op dolfijnen. Haar grootste wens is om een keer te zwemmen met dolfijnen. Dankzij haar bijzondere zus lijkt die wens in vervulling te gaan. Daarvoor moet Tessa met haar hele gezin een verre reis maken. Maar misschien is die reis te duur voor Tessa’s ouders…

Citaten Ik ben ook bijzonder
Mijn zus is bijzonder. Tenminste, dat zeggen mijn vader en moeder. De meeste andere mensen noemen het anders: gehandicapt. 

Zelf vind ik het meer lastig dan bijzonder. Nou ja, niet alleen maar lastig. Want Femke is ook vaak erg lief.

 Ik vind het heel stom dat sommige mensen in het Dolfinarium zo kijken naar Femke in haar rolstoel. Dat gebeurt wel vaker. Echt belachelijk! Ze ziet er niet gek uit of zo, vind ik. Ze kan gewoon niet goed lopen en praat soms een beetje raar. Nou én.

Ineens hoor ik iemand achter mij zeggen: ‘Zielig hè. Je zal toch maar zo’n kind hebben.’  Dat zal toch niet over Femke gaan? Ik kijk om en ja hoor, staat er een vrouw met open mond naar Femke te staren. Gelukkig heeft Femke het niet gehoord. Zulke mensen kan ik echt wel slaan! Die vrouw is trouwens walgelijk dik. Dát is pas zielig.

 Mijn vader en moeder kijken elkaar aan. Dan geeft papa mama een knipoog en zegt: ‘Tessa, wij hebben een geheim, en dat gaan we je nu vertellen.’

Een geheim… en ze vertellen het alleen aan mij, waar Femke niet bij is. Wat zou dat zijn?

Dan vraagt papa: ‘Weet je wat dolfijntherapie is?’

Wat een stomme vraag. Natuurlijk weet ik dat. Bij therapie moet je oefenen. Dan leer je om iets beter te gaan doen. Femke heeft op school fysiotherapie, daar oefent ze met lopen. Bij ergotherapie leert ze om dingen goed vast te pakken en zo. En dolfijntherapie, dat heb ik wel eens op internet gezien. Dan zwemmen gehandicapte kinderen met dolfijnen, om te oefenen.

‘Op Curaçao wordt dolfijntherapie gegeven,’ zegt papa. ‘En weet je wat wij van plan zijn? Om in de meivakantie twee weken met zijn vieren naar Curaçao te gaan.’

Deel en help!
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *